De vloedlijn
En nu is het weer klaar.
U bevindt zich hier.
Aan de andere kant van het internet.
Misschien al thuis.
Vers gedouched.
Zijn deze letters in het zand nu alleen nog pixels.
Theeleuten met... Beth Jeans Houghton (artiest) #2
De andere kant van het theezakje van Beth Jeans Houghton en band.
Theeleuten met... Beth Jeans Houghton (artiest) #1
Na haar optreden in de Bolder en een prachtige 3voor12 sessie in de duinen heb ik gerelaxt met Beth Jeans Houghton en haar bandleden Dav, Rory en Blazey. Voor het eerst in mijn leven heb ik doorgeefthee genuttigd (mijn thermoskan is berekend op 2 personen).
festivalkinderen #9
Maja "Eerst ging ik in het reuzenrad en daarna heb ik naar de muziek gekeken"
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
Gehoord op het sportveld
"Iemand voor me op het gras zat gewoon een uur op Marktplaats te surfen met zijn mobiel. Op miniatuur zweefvliegtuigen! En ik wilde gewoon roepen: DOE DAN EINDELIJK EENS EEN BOD!!!"
Theeleuten met Jo & Jo (beheerders perstent) #2
De achterkant van de theezakjes van Jovanka en Jonathan.
Theeleuten met Jo & Jo (beheerders perstent) #1
Jo & Jo van de perstent zijn Jovanka en Jonathan. Zij dronken ieder apart met mij rooibos met suiker en kruidenthee zonder.
Wie zoekt vind wat! by Tomas Sabatello
Sorry maar ik moet deze geweldige foto gewoon even posten! Go kid and search for your cups!
Tees of the great by Tomas Sabatello
Geen net pak. Nee ook geen overhemd. Wat trek je aan naar een festival? Je favoriete T-shirt!!
festivalkinderen #8
"We wilden garnalen vangen maar het lukte niet."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
Yoshimi vecht met de roze robot
1.
"Misschien is het jullie al opgevallen, maar we zingen dus in het Nederlands. Vroeger zongen we in het Engels en die discrepantie hebben we opgelost door al onze ouwe liedjes in het Nederlands te vertalen."
"Ja. En het volgende liedje is er één uit de oude doos."
"Het heet 'Filosofie voor fanmeisjes."
"Ja. En dat was dus voorheen 'Filosophy for fangirls'."
2.
Twee violen en een trommel en een fluit had nothing on Yoshimi.
We zagen de volgende instumenten voorbij komen: de aartsluit, de blokfluit, de kazoo, de melodica, de altblokfluit, de xylofoon, de viool, de trombone en de trekzak, het woodblock, de mondharp, de koebel, de dubbele koebel, de stofzuigerslang, en natuurlijk niet te vergeten de zither, de zobo en de zummara.
En o ja: de gitaar en het drumstel.
3.
Zingend: "De weg naar je hart zit verstopt met bloed!"
4.
O ja, en natuurlijk de bas.
[simbiejooze] [3]
[simbiejooze] is een visuele zoektocht naar de bewegingen die muziek, bezoekers en natuur met zich meebrengen. De gevonden beelden vormen korte poëtische, associatieve filmpjes. De filmpjes vertalen een moment op het eiland waarbij bewegingen, beelden en ritmes samenkomen. Het uitgangspunt hierbij is dat alle losse bewegingen bijdragen aan een grote beweging; dat van het festival.
(sym·bi·o·se [simbiejooze] de; v het samenleven van twee ongelijksoortige organismen die daar beide voordeel bij hebbende)
Beeldenstroom: nachtkunst
Zoals in de herinnering beelden vaak associatief en onchronologisch tot een nieuw verhaal gesmeed worden, zo voeren deze visualisaties je mee in de herkenbare en vervreemdende situaties tijdens Into The Great Wide Open. Muziek is bij dit alles meer dan achtergrondbehang.
Idee en uitvoering: Kris Kobes (www.kriskobes.nl)
Muziek: Cris de Weerd (www.myspace.com/sudsircsuzej)
HEIMPROFI IS GROWING #7
HEIMPROFI
Krista Burger en Maartje Timmermans vangen dit jaar de festivalgangers en hun omgeving in diverse stopmotion filmpjes.
www.kristaburger.nl
www.maartjetimmermans.nl
Theeleuten met... Ferry Roseboom (initiatiefnemer) #2
De achterkant van het theezakje van Ferry Roseboom.
Theeleuten met... Ferry Roseboom (initiatiefnemer) #1
Festivalorganisator en oprichter Excelsior Recordings vond in zijn drukke schema tijd om in alle rust met mij chai thee te drinken. Zonder suiker.
Pof
Toen ik tent inkroop rook ik dat ik een mix van poffertjes- en kampvuurgeur met me mee naar binnen nam.
HEIMPROFI GOES SURFING #6
HEIMPROFI
Krista Burger en Maartje Timmermans vangen dit jaar de festivalgangers en hun omgeving in diverse stopmotion filmpjes.
www.kristaburger.nl
www.maartjetimmermans.nl
www.powerplant.nl
Zout
Ik stak een vinger in een water.
Mijn verpleegstersklompjes in mijn andere hand.
"Het eerste wat je altijd moet doen bij de zee," vertelde mijn tien jaar oudere broer me toen ik op zes jaar oude leeftijd voor het eerst de zee zag, "is een vinger in de zee steken en die proeven. Want het is alleen maar zee als het zout is."
Ik stak mijn vinger in mijn mond.
festivalkinderen #7
Pjotr "Opa Hans en oma Ini wonen op het eiland."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
it's a sign by Tomas sabatello
Waar moeten we heen? Waar is het toilet? waar kan ik eten? wie mag er door en wie niet? Allemaal borden vertellen ons wat we wel en niet mogen. into the great wide signs!
Bij Tim Knol
1.
Toen ik opkwam om voor te dragen alvorens het optreden van Tim Knol zei ik: "Nou, ik ben dus niet Tim Knol."
Muisstil bleef het.
Tumbleweed waaide voorbij.
2.
Toen ik veertien was draaide ik Seaborn West van Daryll Ann grijs. Echt grijs.
Voor mijn voordracht schudde Anne Soldaat mijn hand.
"Hoi, ik ben Ann," zei hij.
Ik deed: "Nnnnnnggggggnnnnnn" en verstopte me daarna snel achter een spar.
3.
Op een flightcase keek in naar het optreden.
Ik rookte een sigaret.
Een libelle kwam voorrbij.
Knol zong en iedereen zong mee.
4.
Een vriendin vertelde: "Iemand achter me zei: 'O, is Tim Knol een meisje? Hoe heet ze dan? Tim Snol?"
festivalkinderen #6
Sil "Ik heb twee pannenkoeken op en een broodje shoarma."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
[simbiejooze] [2]
[simbiejooze] is een visuele zoektocht naar de bewegingen die muziek, bezoekers en natuur met zich meebrengen. De gevonden beelden vormen korte poëtische, associatieve filmpjes. De filmpjes vertalen een moment op het eiland waarbij bewegingen, beelden en ritmes samenkomen. Het uitgangspunt hierbij is dat alle losse bewegingen bijdragen aan een grote beweging; dat van het festival.
(sym·bi·o·se [simbiejooze] de; v het samenleven van twee ongelijksoortige organismen die daar beide voordeel bij hebbende)
www.floortjezonneveld.nl
HEIMPROFI GOES CYCLING #5
HEIMPROFI
Krista Burger en Maartje Timmermans vangen dit jaar de festivalgangers en hun omgeving in diverse stopmotion filmpjes.
www.kristaburger.nl
www.maartjetimmermans.nl
Beeldenstroom: schaduwtheater
Zoals in de herinnering beelden vaak associatief en onchronologisch tot een nieuw verhaal gesmeed worden, zo voeren deze visualisaties je mee in de herkenbare en vervreemdende situaties tijdens Into The Great Wide Open. Muziek is bij dit alles meer dan achtergrondbehang.
Idee en uitvoering: Kris Kobes (www.kriskobes.nl)
Muziek: Marten de Paepe (www.martendepaepe.nl)
The Greatest
Hij loopt langs de branding en kijkt af en toe naar zijn voeten, terwijl hij loopt en schelpen zoekt. Hij doet wat hij als klein jongetje al deed, op vakanties met de familie, toen hij acht was. Steeds verder weg, achter de schelpen aan, als kruimels op weg naar huis.
Gelukkig is een eiland rond.
In de duinen kijkt ze naar hem. Ze heeft haar knieën opgetrokken tot aan haar kin en haar trui er overheen gestroopt. Ze denkt aan hoe snel het gaat, dat hij er ineens is en dat hij blijft, ook al loopt hij steeds verder van haar vandaan. Langs de lijn van de branding wordt hij kleiner en kleiner.
Het lijkt wel een klein jongetje.
Ze denkt: Ik ben verliefd op een klein jongetje en begraaft haar gezicht in haar trui.
Houden van is vooraf missen en verliefd zijn is voor de tijd uitrennen, zonder om te kijken.
En ik mis je, denkt ze.
Ik mis je zo ontzettend.
En nu ik je ken is dat het enige dat ik wil.
Hier zitten.
Hij kijkt niet om.
Ze zit daar goed.
Ze kijkt naar hoe hij naar zijn voeten in de branding kijkt en dat hij weer denkt aan hoe het was dat je echt geloofde dat je dan viel.
Ik weet niet of het allemaal tegen beter weten in is.
Maar straks gaan die blikken gewoon mee naar huis.
Is het strand weer weg.
Wordt er naar huis gereden, met een arm in het opgedraaide raam, terwijl het asfalt nonchalant onder de wielen van de tijd doorschiet.
Beeldenstroom: opbouw
Zoals in de herinnering beelden vaak associatief en onchronologisch tot een nieuw verhaal gesmeed worden, zo voeren deze visualisaties je mee in de herkenbare en vervreemdende situaties tijdens Into The Great Wide Open. Muziek is bij dit alles meer dan achtergrondbehang.
Idee en uitvoering: Kris Kobes (www.kriskobes.nl)
Muziek: Cris de Weerd (www.myspace.com/sudsircsuzej)
Hungry!? by Tomas Sabatello
Wat een weer! Het is gewoon genieten! Maar door die zon krijg je wel dorst en honger.Gelukkig aan lekkers geen gebrek op into the great wide open.Maar wat moet je nou kiezen?
Come on peepz it's diner time!
Theeleuten met... zangeressen Naniene (12) en Luanna (10) #2
De achterkant en label van het theezakje van Naniene en Luanna.
Theeleuten met... zangeressen Naniene (12) en Luanna (10) #1
Deze talentvolle artiesten wonnen de harten van vele voorbijgangers. Gewapend met een pet en zanginstallatie stonden ze vlakbij de campingsupermarkt mee te zingen met o.a. Junior Songfestival en Marco Borsato. Samen dronken we mangothee zonder suiker.
Caitlin Rose is een held
Uitgaande tweet, 14u51, Podium Naar Buiten: @amhhendrix en @Gaensgaens vinden dat @leamusicnl en @caitlinrose een stand up-duo moeten gaan beginnen.
“En d’n Lee moet dan in het Duits,” zegt Gaens. “Pas zei ze tijdens een optreden in Berlijn: Nicht um das eines oder das anderes, aber ich euh… wist du wol?”
Bij Caitlin Rose zitten we in het gras en de dennennaalden prikken. De zon schijnt en ik moet aan Komrij denken. Tenminste: volgens mij was het Komrij. Hij schreef: “Beter een half uur gelukkig in de zwaveldamp, dan tien jaar maf tussen de dennennaalden.”
Cailtin Rose praat veel tussen de liedjes door en wij zijn gek op singer songwriters die veel tussen de liedjes doorpraten. “Kun je een seintje geven als we moeten stoppen,” zei Rose vlak voor ze op moest tegen Ewout de stage manager. “We zijn nooit zo goed met inplannen van de tijd.”
Achter haar gniffelden de bassist en de gitariste.
Eenmaal een paar nummers in de set klaagt Caitlin Rose dat ze dik wordt van bier en dat we daar in “Hooollland” geen last van hebben omdat wij hier toch allemaal blowen. Ze slaat op haar kont, zegt: “Hiney” en zet meteen het volgende nummer in.
Het publiek lacht. Er zit een gul publiek, en dat is logisch, want dit is het mooiste podium van Vlieland. We hebben zon, we hebben een bar, we hebben prachtige muziek en we hebben de schaduwen van de takken op onze gezichten.
“Prachtig, prachtig,” fluister ik tegen Gaens.
“Konden we maar een kleine versie van Caitlin Rose meenemen,” zeg ik tegen Gaens. “Die je dan in de kast kunt zetten en iedere ochtend even aan kan zwengelen.”
“Nooit meer een ochtend humeur,” zegt Gaens’ vrouw die naast me tegen een boom leunt.
“Ja,” zegt Gaens, “we nemen haar gewoon mee naar huis.”
“We hebben nog wel een schuurtje,” zegt zijn vrouw.
Ondertussen schuift d’n Lee aan in ons kuiltje in de dennennaalden.
“Ze heeft de Emmy Lou Harris Special Edition,” fluistert d’n Lee.
Aan Caitlin Rose zit immers gans niks fout. Ze zingt over Shanghai Cigarettes en daarna speelt ze een liedje dat ze schreef op haar zestiende dat gaat over voortplanten en Fleedwood Mac en Dillard en Clark komen voorbij.
De bassist zet zijn bril af.
“Hij ziet er ineens uit alsof hij heel goed kan sjoelen,” fluistert Gaens.
Dan valt er een dennenappel op Lee’s hoofd. We horen een luide plok en de dennenappel blijft steken in haar haar. Mensen kijken om en er vliegt nog net geen kudde meeuwen op.
“Wat probeert God me hiermee te vertellen?” fluistert d’n Lee terwijl ze over haar hoofd wrijft.
Ze krijgt een aai en de dennenappel gaat in de tas.
Ik heb zin om naar het podium te roepen dat d’n Lee een dennenappel op haar heufd heeft gekregen.
“Hoe noem je een dennenappel eigenlijk in het Engels?” fluister ik tegen Gaens.
“Iets met pine,” fluistert hij terug.
“Pineapple?” fluister ik.
Ik moet het standuppen maar aan D’n Lee en aan Ons Rose overlaten.
Ze zingt: “There’s an answer in one of these bottles, So I’m drinking till I forget the question.”
We zingen allemaal mee.
Voor me zie ik hoofden wiegen, mensen die een arm om elkaar heenslaan en babies die in draagzakken kijken naar alles wat boven hen waait en wuift.
En Cailtin Rose hangt haar gitaar aan de wilgen.
"Quote du Jour"
Een festivalsfeer staat altijd garant voor mooie opmerkingen. Deze gisteravond terloops opgevangen opmerking bombardeer ik bij deze tot "Quote du Jour"!
[simbiejooze] [1]
[simbiejooze] is een visuele zoektocht naar de bewegingen die muziek, bezoekers en natuur met zich meebrengen. De gevonden beelden vormen korte poëtische, associatieve filmpjes. De filmpjes vertalen een moment op het eiland waarbij bewegingen, beelden en ritmes samenkomen. Het uitgangspunt hierbij is dat alle losse bewegingen bijdragen aan een grote beweging; dat van het festival.
(sym·bi·o·se [simbiejooze] de; v het samenleven van twee ongelijksoortige organismen die daar beide voordeel bij hebbende)
www.floortjezonneveld.nl
festivalkinderen #5
Finn "Met mijn vrienden ga ik een hut bouwen in het bos."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
THE KIDS by Tomas Sabatello
In to the great wide open het festival voor het gezin. In deze digitale collage staan de kinderen centraal. Kinderen zijn de hele dag in de weer met van alles. Rennen, springen, kliederen, verzamelen van de gewilde lege bekers! The kids let them enjoy!!
HEIMPROFI WALKS THE LAND #4
HEIMPROFI
Krista Burger en Maartje Timmermans vangen dit jaar de festivalgangers en hun omgeving in diverse stopmotion filmpjes.
www.kristaburger.nl
www.maartjetimmermans.nl
www.powerplant.nl
Anne Soldaat + zusjes Noordhoek
Samen met muziekanten van het festival schrijven de zusjes Noordhoek vervolgverhalen. Dat gaat als volgt:
Omstebeurt schrijft iemand een paar regels verhaal en vouwt het papier om en geeft het verhaal door. De volgende kan alleen de laatste regel lezen en haakt daarop in. Zo ontstaat een gezamelijk geschreven verhaal.
Theeleuten met... Sjoukje Gootjes (beeldend kunstenaar) #2
De voorkant van het theezakje dat ik met Sjoukje Gootjes (de maker van de Vlie(g)lander) heb geconsumeerd.
Githa Schrijver
“Ik ga Into The Great Wide Open en neem mee: Mijn koffertje vol thee!” Githa gaat met betrokkenen van het festival (organisatoren, muzikanten, eetkraammedewerkers) theeleuten en vervolgens hun verhaal vertalen naar het zakje waar ze van gedronken hebben. Het resultaat is haar interpretatie van hun grote weidse ervaringen. Ze neemt je mee in haar fantasiewereld en ervaart tekenen als een spel, een associatieve interactie tussen haarzelf en het materiaal. Er ontstaan onmogelijke taferelen waarin geen regels voor verhoudingen en zwaartekracht bestaan. En zo prikkelt ze ieders fantasie! Het werk van Githa kenmerkt zich door lange uitgerekte figuren en een in eerste instantie lichtvoetigheid die toch wel beladen blijkt te zijn.
www.githaschrijver.nl
http://githa.r10.nl
Theeleuten met... Sjoukje Gootjes (beeldend kunstenaar) #1
Sjoukje Gootjes is de maker van de Vlie(g)lander. Ze dronk met mij engelse melange zonder suiker.
Githa Schrijver
“Ik ga Into The Great Wide Open en neem mee: Mijn koffertje vol thee!” Githa gaat met betrokkenen van het festival (organisatoren, muzikanten, eetkraammedewerkers) theeleuten en vervolgens hun verhaal vertalen naar het zakje waar ze van gedronken hebben. Het resultaat is haar interpretatie van hun grote weidse ervaringen. Ze neemt je mee in haar fantasiewereld en ervaart tekenen als een spel, een associatieve interactie tussen haarzelf en het materiaal. Er ontstaan onmogelijke taferelen waarin geen regels voor verhoudingen en zwaartekracht bestaan. En zo prikkelt ze ieders fantasie! Het werk van Githa kenmerkt zich door lange uitgerekte figuren en een in eerste instantie lichtvoetigheid die toch wel beladen blijkt te zijn.
www.githaschrijver.nl
http://githa.r10.nl
festivalkinderen #4
Mila "Het leuke van het droomweb is dat je er tussendoor kan."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
In de rij van de supermarkt
De rij bij de broodjes gaat twee keer de hoek om. Voor me staat een mevrouw. Ze tikt het meisje voor haar aan.
"Zeg, vind je het erg als ik even naar buiten ga zodat ik een sms kan versturen over het brood?"
Het meisje kijkt de vrouw niet begrijpend aan. Mompelt iets in de trant van ja, nee, natuurlijk. De vrouw loopt naar buiten. Buiten zien we haar met de mobiel in een uitgestrekte arm rond lopen, alsof ze een vlinder met een net probeert te vangen. Ze loopt terug naar binnen en neemt haar plaats in de rij weer in.
We zwijgen.
Dan schrikt de vrouw op.
"Waar is mijn zoon eigenlijk?" zegt ze.
"O, ik wist niet dat dat ook bij de taakomschrijving hoorde," zegt het meisje.
De vrouw springt weer uit de rij en rent in een slalom door de schappen de deur door, naar buiten.
"
Stortemelk - Dorpstraat, deel 4
"Er lopen hier alleen maar de hele dag meisjes binnen die fleecedekentjes komen kopen."
Ik kijk naar het schap. Er liggen nog twee rooie en eentje met bloemen. In mijn armen heb ik de laatste bruine en de laatste witte.
"Die met die bloemen zijn voor kinderen," zegt de mevrouw.
"Of dwergen," zeg ik.
"Pardon?" zegt de mevrouw.
Ik schud mijn hoofd.
"Laat maar," zeg ik. "Ik raaskal. Ik heb vreselijk slecht geslapen."
"Ach kiend, hoe komt dat?" zegt de mevrouw.
Ik kijk naar de twee fleecejes in mijn armen.
De mevrouw knikt.
Natuurlijk.
"Slaap lekker," zegt ze als ik de deur uitloop.
"Dank je," zeg ik.
Ik kus de fleecejes als ik buiten ben.
Ik zucht glimlachend.
Weet u wel. Zoals dat hoort.
Stortemelk - Dorpstraat, deel 3
Twee jongetjes op fietsen met zijwieltjes. Ze hijgen beide, de één wat meer dan de ander.
De minst hijgende praat.
(Leze met Fries accen:)
"Dat zijn toch geen Vlielanders, jòng. Dat zijn badgasten.
Ze schieten de hoek om, hun knieën nog net niet tegen het stuur.
Stortemelk - Dorpstraat, deel 2
"Ik moet Teun nog bellen."
"Ach, jij met je Teun. Je kent hem net drie dagen."
Ik wandel achter twee mädl. Echte Hollandse mädl. Met heupen en een paardenstaart.
De vriendin van de vriendin van Teun kijkt nors. Ze steekt een Belinda Mentol op.
"Er zijn hier allemaal blonde kindjes," zegt de vriendin van de vriendin van Teun.
De vriendin van Teun zucht. Ze zucht met een glimlach.
Dat zag ik veel, overigens, zo op dat blokje om, op en neer naar het dorp: zuchten met een glimlach.
"Maar jij heb toch een takkehekel aan kinderen?" zegt de vriendin van de vriendin van Teun.
Het is even stil.
"Ach weet je, van Teun wil er ik er tien."
Ik ben ondertussen benieuwd naar Teun, maar de mädl slaan af, het bospad op en ik overweeg om ze te volgen.
Ik wil ook een Teun.
Ik loop door.
Een blokje om is immers een blokje om.
festivalkinderen #3
Joep "Ik hou er van om in bomen te klimmen."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
Great wide we zullen! we lachen!
Het festival terrein is klaar. De meeste mensen hebben hun tent opgezet. Zijn we er klaar voor?
We zullen. We moeten. We lachen, gieren, en brullen laat het festival maar beginnen!
festivalkinderen #2
Meis "ik heb het meeste zin in de draaimolen."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
Het koffertje met thee!
Dit koffertje neem ik mee into the great wide open en theeleut met mensen die het festival maken.
Stortemelk - Dorpstraat, deel 1
De blonde jongen met de portofoon en het oortje praat tegen een meisje. Ze is slank, donker en kijkt om zich heen. Ze draagt een bloemenjurk. Tussen zijn benen steekt een mountainbike.
"Als we al een schema hadden, dan lagen we er nu op achter," zegt de jongen. Hij snuift en maakt zich wat breder.
Het meisje knikt flauwtjes, zegt iets van "hmm-hmm", draait zich om en loopt weg.
De jongen blijft staan. Hij is even stil en drukt dan tegen het oortje van zijn portofoon.
"Ja wátte!" roept hij.
Ik loop snel door.
festivalkinderen #1
"Ik heb geen zeehond gezien, maar wel een meeuw op de foto gezet."
Heidi de Gier fotografeert de festivalkinderen van Into The Great Wide Open met haar mobiele telefoon.
Het begin
"Han?"
"Hmmm?" zeg ik.
Het is nacht, het is bijna stil op Stortemelk: alleen de zee en in de verte klinkt gesnurk.
In het donker zie ik het silhouet van de D'n Lee. Of ja, ik zie een berg slaapzak waarbij ik vermoed dat die witte vlek daar bovenaan haar neus is.
"Ik heb het zo koud," hoor ik uit de berg slaapzak komen.
"Ik ook," zeg ik, "ik ook."
Ik ben zo'n vrouw die 's nachts haar kouwe poten tegen haar vriend aanduwt. Ik ben zo'n vrouw die in de zomer nog onder een winterdekbed ligt. Zo'n vrouw die in de winter op de radiator woont.
